Kolejną okolicznością, jaka powinna bezwzględnie znaleźć się w protokole jest przedstawienie wyników głosowań. Odnotowując wyniki, protokolant wskazuje przede wszystkim jasne sformułowanie treści uchwały rady, liczbę osób, które głosowały nad danym wnioskiem (liczba głosów za, przeciw i wstrzymujących się), fakt czy głosowanie było jawne czy też nie.
Dodatkowo, w protokole z sesji rady wskazuje się kto przewodniczył obradom i kto sporządzał protokół. Jeżeli osobą przewodniczącą nie był przewodniczący rady należy dokładnie opisać na jakiej podstawie osoba ta prowadziła obrady. Przy obecnym stanie prawnym ocena czy osoba prowadząca obrady była uprawniona do prowadzenia sesji jest jednym z elementów rozstrzygających o prawomocności obrad i ważności podjętych uchwał.
Zarówno przewodniczący, jak i protokolant winni złożyć podpisy pod treścią protokołu. I chociaż podpisanie protokołu nie ma szczególnego znaczenia formalnego, to sprawia, że okoliczności opisane w dokumencie „poświadczają”, że obrady miały taki, a nie inny przebieg. Jak podkreśla się w literaturze, podpisanie protokołu należy traktować wyłącznie jako czynność techniczną, komunikującą zakończenie prac nad jego treścią oraz jako jeden z elementów zabezpieczających przed nieuprawnioną ingerencją w jego zawartość.
Po sporządzeniu protokołu należy umożliwić radnym zapoznanie się z jego treścią i wysłuchać (a potem odnieść się) do ewentualnych uwag. W praktyce przyjmuje się, że protokół co do treści którego żaden radny, biorący udział w protokołowanym posiedzeniu nie zgłosi uwag odzwierciedla stan rzeczywisty.Protokół sesji po jego sporządzeniu jest dokumentem, który winien być udostępniany. Wymóg przyjęcia i możliwość ewentualnych poprawek i zmian w protokole z sesji Rady w żaden sposób nie zmienia faktu, że mamy do czynienia z dokumentem zawierającym informacje na temat działalności organu władzy publicznej, podlegającym publicznemu udostępnieniu. Podobnie ustalenia należy odnieść do protokołów z prac komisji Rady. (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2009 roku, sygn. akt: III SA/Wr 537/08).
