Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 marca 2026 r. (sygn. II GZ 55/26) oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w terminie.

Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu. Skarżący A.M. zaskarżył postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie starosty dotyczące tej sprawy. Wraz ze skargą wniósł także o przyznanie prawa pomocy, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z 20 marca 2025 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Skarżący złożył wobec tego sprzeciw, jednak sąd postanowieniem z 6 maja 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie referendarza. Oznaczało to, że strona była zobowiązana do samodzielnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W związku z tym, zarządzeniem z 9 maja 2025 r. skarżący został wezwany do zapłaty wpisu sądowego w wysokości 100 zł w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Pismo zostało odebrane 26 maja 2025 r., co oznaczało, że termin do wniesienia opłaty upływał 2 czerwca 2025 r. Wpis został jednak uiszczony dopiero 3 czerwca 2025 r.

W tej sytuacji WSA w Poznaniu postanowieniem z 10 czerwca 2025 r., działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę oraz zarządził zwrot uiszczonej po terminie opłaty. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. Wskazywał, że termin wpłaty upływał 2 czerwca, jednak – jego zdaniem – ewentualne opóźnienie w księgowaniu przelewu przez bank nie powinno powodować negatywnych skutków procesowych dla strony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tej argumentacji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z przepisami p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis sądowy, a sąd nie podejmuje czynności w sprawie, jeżeli należna opłata nie została uiszczona. Wskazano, że jeśli mimo wezwania opłata nie zostanie zapłacona w terminie, skarga podlega odrzuceniu. NSA zwrócił również uwagę na rozróżnienie pomiędzy momentem złożenia dyspozycji przelewu a momentem zaksięgowania środków przez bank. Dla oceny zachowania terminu znaczenie ma moment złożenia dyspozycji przez stronę, co oznacza, że opóźnienia w realizacji przelewu przez instytucję finansową nie mogą obciążać strony.

Jednocześnie, na podstawie znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia przelewu, a konkretnie - odcisku pieczęci (datownika) na kserokopii druku polecenia przelewu, sąd ustalił, że w rozpoznawanej sprawie polecenie przelewu zostało złożone dopiero 3 czerwca 2025 r., czyli już po upływie wyznaczonego terminu. W aktach sprawy brak też było dowodu pozwalającego na ustalenie, że złożenie polecenia przelewu nastąpiło przed tą datą. W konsekwencji sąd uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia wpisu w terminie. Twierdzenia strony dotyczące opóźnień w księgowaniu operacji bankowych nie miały znaczenia, ponieważ sama dyspozycja przelewu została złożona już po upływie terminu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Postanowienie NSA z 10 marca 2026 r. (sygn. II GZ 55/26)

Źródło: CBOSA