Teza zawarta w tytule wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który zakwestionował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie kary z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu. Jaka była główna przyczyna takiego stanowiska?

W omawianej sprawie Skarżący w odwołaniu od decyzji starosty podniósł zarzuty dotyczące prawidłowości ponownego prowadzenia sprawy przez organ I instancji (sprawa była już „w pierwszym okrążeniu” analizowana przez WSA – B.Z.), tj. nie tylko konieczności wyłączenia pracownika, ale również możliwości ponownego rozpoznania sprawy przez starostę. Jak podkreślił WSA, niezależnie od tego, jak Kolegium oceniało te zarzuty, musiało się do nich odnieść w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – a w sytuacji gdyby ich nie podzieliło, powinno wyjaśnić, dlaczego zarzuty te nie są zasadne.

Podniesienie bowiem przez stronę skarżącą zarzutów w odwołaniu obliguje organ odwoławczy nie tylko do rozważenia ich zasadności, ale i odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji – w ocenie WSA brak bowiem odniesienia się do zarzutów odwołania świadczy o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zupełnie pominęło zarzuty i argumenty Skarżącego zawarte w odwołaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, pomimo jego znaczącej wielkości, na którą składa się część historyczna, przytoczone są również przepisy prawa dotyczące przedmiotowej sprawy i ich interpretacja, było ułomne, ponieważ, tak jak to stwierdził Skarżący, ani słowem nie odnosiło się do zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu – orzekł WSA.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 grudnia 2021 r., II SA/Ol 900/21

Źródło: CBOSA