Fakt, że określony przedmiot jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepa, nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie.

Definicje zawarte w art. 2 ustawy z 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (wśród nich wymienia się także przyczepy) zostały zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy ustanowione z myślą o określeniu zasad ruchu drogowego, zasad i warunków dopuszczania pojazdów do tego ruchu, wymagań odnoszących się do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami oraz zasad i warunków kontroli pojazdów. Definicje zawarte w art. 3 p.b. zostały natomiast sformułowane w świetle art. 1 tej ustawy na potrzeby działalności obejmującej sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Cele obu tych unormowań są zatem różne, a każde z nich reguluje odmienne zagadnienia. W ustawach tych nie znajduje się przepis, który wyłączałby uznanie pojazdu za obiekt budowlany. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że przyczepa posiada koła, tablicę rejestracyjną oraz wykupione OC, przez co istnieje możliwość jej przemieszenia poprzez przyłączenie do pojazdu. Zarejestrowanie pojazdu i zawarcie umowy OC stanowi tylko dodatkową cechę obiektu, jednak nie wyklucza ona uznania go za obiekt poddany regulacjom ustawy Prawo budowlane.

Wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn.akt: II OSK 2888/18