Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim pozytywnie ocenił rozstrzygnięcia organów dot. udzielenia odstępstwa i udzielenia pozwolenia na budowę dwupoziomowego parkingu. Jak w szczegółach wyglądała sprawa i na co uwagę zwrócił Sąd?
W pierwszej kolejności WSA przypomniał, że organy udzielając odstępstwa z art. 9 ustawy – Prawo budowlane muszą mieć na uwadze to, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma – pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami – prawo zabudowy nieruchomości gruntowej. Zgodność ta polega m.in. na poszanowaniu interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 ustawy). Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, to zdaniem WSA nie interesy prywatne, będące pod ochroną prawa prywatnego (cywilnego), lecz publiczno-prywatne, leżące również w sferze prawa publicznego. W ocenie Sądu organ administracji publicznej nie rozstrzyga zatem w tym zakresie kwestii o charakterze cywilnoprawnym należących do właściwości sądów powszechnych. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Jak przypomniał Sąd, należy dokonać w tym zakresie wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Oznacza ono uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości.
Ponadto WSA podkreślił, że w orzecznictwie wskazuje się, iż za przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 9 Prawa budowlanego należy uznać sytuację, kiedy inwestor pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością budowlaną i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na taki cel – nie może zrealizować swego prawa podmiotowego jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, ze względu na przepisy techniczno-budowlane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt: II OSK 2495/16, CBOSA).
W omawianej sprawie organy administracji publicznej udzieliły inwestorowi zgody na odstępstwo od konieczności zachowania warunków określonych w § 19 ust. 1 pkt 1c i ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Sądu słusznie uznano, że wprowadzone odstępstwa podyktowane były z jednej strony faktem, że tereny objęte inwestycją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są przeznaczone na parking, a z drugiej aktualnym stanem zagospodarowania działek sąsiednich, w tym nieruchomości, na której posadowiony jest budynek mieszkalny wielorodzinny. Budynki na tych nieruchomościach usytuowane były na granicy działek. Z tego powodu brak na nich możliwości dalszej rozbudowy, stąd też według WSA planowany parking w żaden sposób nie mógł wpłynąć na możliwości ich zagospodarowania, zabudowy.
Sąd zwrócił również uwagę na to, że teren, na której miała być realizowana inwestycja położony był w strefie śródmiejskiej, co wynikało m.in. z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie występuje brak parkingów – a więc planowana inwestycja zdaniem WSA ma pozwolić co najmniej na częściowe rozwiązanie tego problemu. Nie bez znaczenia według Sądu pozostawał także fakt, iż dotychczas teren ten był wykorzystywany również jako parking oraz znajdowały się tam garaże i inne budynki. Ponadto Wojewódzki Sąd wziął pod uwagę to, że ewentualne uciążliwości związane z ruchem pojazdów dla mieszkańców budynków, których dotyczy odstępstwo miały być złagodzone poprzez nasadzenie zieleni (drzew i krzewów) oraz zastosowanie nawierzchni utwardzonej, a które to rozwiązania miały na celu zredukowanie ilości kurzu i pyłu dostającego się do mieszkań.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 marca 2020 r., II SA/Go 626/19
Źródło: CBOSA
