Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim ocenił, że „organ próbował sprostać temu zadaniu (odpowiedniej interpretacji planu miejscowego w kontekście pozwolenia na budowę – B.Z.) i przedstawił wyniki takiej wykładni, ale były one błędne i niespójne”. Dlaczego?

Sąd stwierdził, że wynikało to przede wszystkim z faktu, iż wykładnia planu została dokonana z pominięciem tak istotnych zasad, jak zasada wolności zabudowy czy zasada, że wyjątki nie podlegają wykładni rozszerzającej.

Jak przypomniał WSA, pierwsza z tych zasad związana jest z pojęciem wolności budowlanej (będącej emanacją prawa własności), przez którą to wolność rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Z obowiązywania tej zasady wywodzi się tę mianowicie konsekwencję, że interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego, bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 lipca 2019 r., II SA/Kr 371/19, CBOSA).

Druga z zasad, wyrażana w doktrynie paremią exceptiones non sunt extendendae, sprowadzała się na gruncie omawianej sprawy do tego, że proces wykładni postanowień planu miejscowego musi uwzględniać intencje uchwałodawcy z takim oto warunkiem, że ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie muszą być interpretowane ściśle (zgodnie z regułą). Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w planie miejscowym muszą odnosić się wprost do danego rodzaju zabudowy (por. przykładowo wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2019 r., V SA/Po 739/19, CBOSA).

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2020 r., II SA/Go 817/19

Źródło: CBOSA