Starosta jest uprawniony do procedowania jedynie w zakresie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy. Postępowanie prowadzone przez ten organ w zakresie utraty przez stronę zasiłku transferowego należy uznać za bezprzedmiotowe (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2016 r., III SA/Łd 298/16, nieprawomocny).

Na gruncie powołanej sprawy starosta decyzją orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku transferowego od dnia 9 lutego 2016 r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Jako podstawę wydanego orzeczenia wskazał art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów.

W sprawie bezsporna pozostawała okoliczność, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy transferująca zasiłek dla bezrobotnych, do którego prawo ustalone zostało przez właściwy organ w Holandii.

Uprawnienie do przekazania (transferu) do kraju, w którym poszukuje się pracy przewidziane jest w art. 64 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L 2004.166.1 z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Zgodnie z tym przepisem bezrobotny w pełnym wymiarze, który spełnia warunki wymagane przez ustawodawstwo właściwego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania prawa do świadczeń i który udaje się do innego Państwa Członkowskiego w celu poszukiwania tam zatrudnienia, zachowuje prawo do tych świadczeń pieniężnych, na warunkach i w granicach niżej określonych:

1. przed swoim wyjazdem musi być zarejestrowany jako poszukujący pracy i pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa właściwego, co najmniej przez cztery tygodnie od chwili utraty pracy. Jednakże właściwe urzędy lub instytucje mogą wyrazić zgodę na jego wyjazd przed upływem tego terminu;
2. musi zarejestrować się jako poszukujący pracy w urzędach zatrudnienia Państwa Członkowskiego, do którego się udaje, podporządkować się organizowanej przez nie procedurze kontroli oraz przestrzegać warunków określonych na podstawie ustawodawstwa tego państwa. Warunek ten uważa się za spełniony w odniesieniu do okresu poprzedzającego rejestrację, jeżeli zainteresowany dokona jej w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia, w którym przestał pozostawać w dyspozycji urzędów zatrudnienia państwa, z którego wyjechał. W wyjątkowych przypadkach termin ten może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje;
3. prawo do świadczeń zachowywane jest przez okres trzech miesięcy, licząc od chwili, gdy zainteresowany przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia Państwa Członkowskiego, które opuścił, przy czym łączny okres, przez który przyznawane są świadczenia, nie może przekraczać okresu udzielania świadczeń, do których był uprawniony na podstawie ustawodawstwa tego państwa. Termin trzech miesięcy może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje maksymalnie do sześciu miesięcy;
4. świadczenia są udzielane przez instytucję właściwą zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem i na jej własny koszt.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie Wojewoda prawidłowo przyjął, iż Starosta nie był organem właściwym do orzekania o utracie prawa do zasiłku transferowego.

Świadczenie to przyznane było skarżącemu przez właściwą instytucję innego państwa i nie było finansowane z Funduszu Pracy.

W świetle art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b starosta jest uprawniony do procedowania jedynie w zakresie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy. Postępowanie prowadzone przez ten organ w zakresie utraty przez stronę zasiłku transferowego należy uznać za bezprzedmiotowe.

Decyzję dotyczącą utraty przez stronę prawa do zasiłku transferowego mogła wydać jedynie właściwa instytucja holenderska, na zasadach ustawodawstwa tego państwa finansującego świadczenie.

Źródło: CBOSA