Ustawodawca uchwalił specjalną procedurę dającą możliwość uregulowania stanu prawnego dróg lokalnych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących regulacji stanu prawnego niektórych dróg ogólnodostępnych, nieruchomości gruntowe pozostające w dniu wejścia w życie ustawy od co najmniej 20 lat we władaniu gminy, użytkowane jako drogi ogólnodostępne, niezaliczone do kategorii dróg publicznych, mogą zostać nabyte na własność gminy.
Stosownie do treści art. 4 ustawy nabycie własności nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 1, następuje na podstawie decyzji o nabyciu nieruchomości. Decyzję o nabyciu nieruchomości wydaje właściwy miejscowo starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) może złożyć wniosek o wydanie decyzji o nabyciu nieruchomości najpóźniej do dnia 31 grudnia 2035 r.
W ustawie przewidziano zatem wymagania, od których zależy zgodne z prawem wydanie decyzji. Z powyższej regulacji wynika, że organem uprawnionym do wydania decyzji w sprawie nabycia nieruchomości o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy jest właściwy miejscowo starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej.
Niezbędnym elementem postępowania w powyższym zakresie jest wniosek, który w świetle art. 4 ust. 2 może złożyć wyłącznie wójt (burmistrz, prezydent miasta) w terminie określonym w ust. 3 cyt. przepisu. Nie budzi wątpliwości, że to przepisy prawa materialnego wskazują w jaki sposób należy w danej sprawie wszcząć postępowanie. Przepisy ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących regulacji stanu prawnego niektórych dróg ogólnodostępnych nie przewidują możliwości wszczęcia postępowania z urzędu, czyli z inicjatywy organu administracji publicznej, który realizuje zadania wyznaczone ustawą ani na wniosek innego podmiotu niż wójt (burmistrz, prezydent miasta). Brak wniosku wójta (burmistrza, prezydenta miasta) skutkuje odmową wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie ze względu na inne uzasadnione przyczyny (art. 61a § 1 k.p.a.).
Źródło: Wyrok (nieprawomocny) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 czerwca 2026 r. II SA/Ke 135/26, orzeczenia.nsa.gov.pl
