Aktywne starzenie się w zdrowiu, prowadzenie samodzielnego, niezależnego i satysfakcjonującego życia, nawet z uwzględnieniem pewnych ograniczeń funkcjonalnych, aktywność zawodowa, edukacja, zaangażowanie obywatelskie, uczestnictwo w kulturze - to jedne z kierunków działań państwa na najbliższe lata wobec osób w tzw. srebrnym wieku.
Rada Ministrów przyjęła pakiet działań określających państwową politykę senioralną:
- Założenia Długofalowej Polityki Senioralnej w Polsce na lata 2014-2020,
- Program Solidarność Pokoleń. Działania dla zwiększenia aktywności zawodowej osób w wieku 50+,
- Rządowy Program na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych na lata 2014-2020.
Polityka senioralna ma pozwolić przygotować społeczeństwo na społeczne i ekonomiczne konsekwencje starzenia się ludności, umożliwić wydłużenie okresu aktywności zawodowej oraz wykorzystanie potencjału osób starszych.
Współczesne społeczeństwa charakteryzują się dynamicznymi zmianami w strukturze demograficznej - niskim wskaźnikiem dzietności i wydłużającą się długością życia osób starszych.
Z danych Eurostatu wynika, że w 2020 r. osoby po 60. roku życia będą stanowić ok. 25 proc. ludności Polski, a w 2030 r. odsetek osób w tej grupie wiekowej wyniesie blisko 30 proc.
Oznacza to, że polityka społeczna państwa musi przygotować odpowiednie mechanizmy, które pozwolą zagospodarować populację seniorów, ich intelektualne i zawodowe możliwości, m.in. poprzez dobrze zorganizowaną opiekę zdrowotną, promowanie zdrowego stylu życia poprzez aktywność fizyczną, rozwój umiejętności zawodowych, czy rozwój usług społecznych i opiekuńczych.
W dokumentach określono działania dotyczące różnych aspektów życia i funkcjonowania seniorów – od zagadnień związanych ze zdrowiem i samodzielnością osób starszych (w tym usług medycznych, opiekuńczych i społecznych), bezpieczeństwem, po relacje międzypokoleniowe.
Istotne będzie wspieranie aktywności osób powyżej 60. roku życia w związku z wydłużeniem wieku emerytalnego do 67 lat oraz wykorzystanie potencjału ludzi starszych poprzez zaangażowanie ich w szeroko rozumianą aktywność społeczną poprzez upowszechnianie wolontariatu, partycypację w procesach decyzyjnych, życiu społecznym i aktywne włączanie się w kształtowanie polityki społecznej.
Źródło: KPRM