Organem właściwym do rozpoznania wniosku osoby bezdomnej jest organ właściwy ze względu na miejsce ostatniego stałego zameldowania. Jednakże wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku osoby bezdomnej może wymagać także rozważenia czy w stanie faktycznym występują przesłanki z art. 101 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, to znaczy czy zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony sytuacją osobistą wnioskodawcy lub czy dana sprawa jest niecierpiąca zwłoki. Tak wynika z postanawiania NSA z 24 maja 2013 r. sygn.I OW 23/13.

W uzasadnieniu wskazano, że z konstrukcji art. 101 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż wyznaczenie jako właściwej miejscowo gminy miejsca pobytu osoby bezdomnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady wyrażającej właściwość miejscową gminy ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Ustalając zatem istnienie przesłanek z art. 101 ust. 3 ustaw, należy zbadać po pierwsze - czy sytuacja osobista i majątkowa osoby bezdomnej ubiegającej się o świadczenie na tyle odbiega od niedostatku środków utrzymania występującego w innych tego rodzaju sprawach, że pozwala na przyjęcie, iż zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony a po drugie - czy z uwagi na charakter sprawy wnioskodawcy można ją zakwalifikować jako niecierpiącą zwłoki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby bezdomnej można też mówić w kontekście podjęcia przez nią działań zmierzających do związania swojego ośrodka życia z danym miejscem pobytu w celu stabilizacji życiowej.

Źródło: Orzecznictwo NSA