W obecnym stanie prawnym regulamin przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym, którego częścią jest regulamin użytkowania Karty Miejskiej (powiązany przedmiotowo z regulaminem przewozu), należy zakwalifikować do kategorii wzorca umownego w rozumieniu art. 384 i następne Kodeksu cywilnego. Postanowienie WSA w Kielcach z 18 grudnia 2014 r. sygn. II SA/Ke 875/14.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano również, że regulaminy przewozu mogą być wydawane przez organizatora publicznego transportu zbiorowego lub przez przewoźnika. Zatem wydanie regulaminu, na podstawie tego samego ustawowego upoważnienia do ich wydawania, przez różne podmioty, z punktu widzenia podmiotu wydającego regulamin, prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego dualizmu w ocenie tego typu aktów przez sądy powszechne i sądy administracyjne (regulamin wydany przez przewoźnika nie podlegałby kontroli sądu administracyjnego). Dalej Sąd podniósł, że to na rzecz sądów powszechnych (a nie sądów administracyjnych) ustrojodawca ustanowił swoiste domniemanie kompetencji. W myśl bowiem art. 177 Konstytucji RP sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarządzenie prezydenta miasta w sprawie ustalenia regulaminu przewozu osób w publicznym transporcie drogowym nie stanowi aktu "w sprawie z zakresu administracji publicznej", a tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Postanowienie jest nieprawomocne.

Źródło: CBOSA