Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej nakłada na nie obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy oraz rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym i pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie oraz że organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. taką tezę sformułował Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 roku w sprawie o sygn. akt: I OSK 1923/12.

Charakter postępowania administracyjnego

W treści orzeczenia NSA stwierdził ponadto, że aby mówić o naruszeniu zasady, zgodnie z którą podmioty o tym samym statusie prawnym mogą na gruncie tych samych przepisów oczekiwać takich samych rozstrzygnięć, które z przepisów wynikają, niezbędna jest - oprócz tożsamości stanów faktycznych i prawnych - również tożsamość organów wydających decyzje w tych sprawach.

Ponadto Sąd zauważył, że obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego jak słusznego interesu obywateli nie może polegać na badaniu okoliczności faktycznych, które były podstawą orzekania w innych konkretnych, indywidualnych sprawach.

Źródło: NSA