Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 czerwca 2026 r. (sygn. II GZ 245/26) uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2026 r. (sygn. VI SA/Wa 4095/25), na mocy którego odrzucono skargę czeskiej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Decyzja GITD dotyczyła kary pieniężnej za naruszenie obowiązku polegającego na dołączeniu odwzorowań cyfrowych dokumentów potwierdzających dane pojazdu samochodowego do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną.
Stan sprawy przedstawiał się następująco. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę pismem z 28 listopada 2025 r., dołączając do niej poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa z 22 maja 2024 r. WSA w Warszawie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, w celu wykazania sposobu reprezentacji, obejmujących swym zakresem dzień załączonego do skargi pełnomocnictwa — w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi spółka przedłożyła odpis z rejestru handlowego wydany na dzień 14 marca 2024 r. wraz z tłumaczeniem uwierzytelnionym na język polski. WSA uznał, że wezwanie nie zostało wykonane prawidłowo, ponieważ przedłożone dokumenty obejmowały dane ważne na 14 marca 2024 r., tj. przed dniem udzielenia pełnomocnictwa (22 maja 2024 r.). Na tej podstawie Sąd I instancji odrzucił skargę, powołując m.in. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu spółka zarzuciła przede wszystkim naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 49 § 1 p.p.s.a., wskazując m.in. na usunięcie braków w terminie, nieprecyzyjne sformułowanie wezwania oraz na to, że żaden przepis prawa nie wymaga od pełnomocnika załączenia odpisu z rejestru spółki z tej samej daty, co data udzielenia pełnomocnictwa.
NSA uznał zażalenie za zasadne, choć nie podzielił wszystkich jego zarzutów. Sąd wskazał, że p.p.s.a. w art. 46 i 48 określa wymogi formalne pisma inicjującego postępowanie, których niespełnienie obliguje sąd (zgodnie z art. 49 p.p.s.a.) do wezwania o uzupełnienie braków w terminie 7 dni, a ich nieuzupełnienie w przypadku skargi skutkuje jej odrzuceniem. Z tego względu NSA uznał za niezasadne wiązanie naruszenia tych przepisów z „uniemożliwieniem merytorycznego rozpoznania skargi", skoro merytorycznemu rozpoznaniu może podlegać wyłącznie skarga spełniająca wymogi formalne.
Rozstrzygające znaczenie miała natomiast ocena, czy brak formalny rzeczywiście zaistniał. NSA stwierdził, że odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków jest możliwe jedynie wtedy, gdy braki te rzeczywiście istnieją, zaś w przedmiotowej sprawie takowe nie wystąpiły. Kwerenda akt wykazała bowiem, że znajdują się w nich dwa odpisy z rejestru handlowego skarżącej spółki wraz z tłumaczeniami uwierzytelnionymi na język polski — wydane na dzień 14 marca 2024 r. oraz 19 maja 2025 r. Z dokumentów tych bezspornie wynikało, że osoba udzielająca pełnomocnictwa umocowana jest do jego udzielania od 8 listopada 2005 r.
W konsekwencji NSA przyjął, że podnoszony przez Sąd I instancji brak formalny, przyjęty za podstawę odrzucenia skargi, na dzień wydawania postanowienia nie istniał, ponieważ z akt sprawy wynikało umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w latach 2005–2025. Tym samym w aktach znajdował się dokument potwierdzający umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnikom skarżącej, a odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie tego braku było nieprawidłowe.
NSA uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz zwrócił spółce wpis od zażalenia w kwocie 100 zł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Postanowienie NSA z 18 czerwca 2026 r. (sygn. II GZ 245/26)
Źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl
