WSA: Skarga na niewykonanie przez dyrektora szkoły sądowego wyroku, który zapadł w sprawie innej niż bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania, jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydał postanowienie, którym odrzucił skargę na niewykonanie przez dyrektora szkoły prawomocnego wyroku tego samego sądu. Orzeczenie uchylało decyzję dyrektora o odmowie przyjęcia dziecka do szkoły, a także poprzedzającą jej wydanie decyzję szkolnej komisji rekrutacyjnej. Nie oznaczało to jednak końca sprawy. Jak wynika z ustaleń, po doręczeniu prawomocnego wyroku, dyrektor w dalszym ciągu nie usunął błędów, jakich się dopuścił, lecz przeprowadził ponowne postępowanie rekrutacyjne. To natomiast znów zakończyło się odmową przyjęcia dziecka. Jego rodzice, którzy zainicjowali sprawę rozstrzygniętą ww. wyrokiem WSA, wnieśli skargę ponownie.

Dyscyplinowanie organu ma swoje ograniczenia

Skierowane do Sądu pismo zawierało wniosek o wymierzenie dyrektorowi szkoły grzywny, co miało nastąpić na podstawie art. 154 § 1 i 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Przepisy te pozwalają stronom postępowania, po uprzednim pisemnym wezwaniu organu, na wniesienie skargi połączonej z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Taki organ pozostaje bowiem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z orzeczenia. Jest tylko (i aż) jedno dodatkowe ograniczenie. Orzeczenie, do którego taki organ miałby się zastosować, może dotyczyć wyłącznie jego bezczynności czy przewlekłości działania. Jeśli to kryterium nie jest spełnione, wystosowanie skargi takiej, jak w tym przypadku, nie jest już możliwe.

Niewykonanie niewykonaniu nierówne

Przypominając o tym, Sąd sprecyzował, że niezależnie od niezadowolenia ze sposobu działania dyrektora szkoły, nie zawsze niewykonanie wyroku sądu administracyjnego przez organ upoważnia do dalszego dochodzenia swoich racji przed sądem przy użyciu skargi. Jej dopuszczalność została ograniczona do dwóch przypadków wymienionych w przytoczonym już art. 154 § 1 p.p.s.a. To stwierdzenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania - i nic więcej. Taka konstrukcja przepisu ma na celu - o czym przypomniał Sąd w uzasadnieniu postanowienia - przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignorując orzeczenie nie wykonuje działań, do których został zobowiązany. Niewykonanie wyroku prowadzi wtedy do sytuacji dalszej bezczynności czy przewlekłości, czyli stanu, któremu tego typu wyrok ma zapobiec.

W tym przypadku dyrektor szkoły z pewnością nie pozostawał w stanie bezczynności ani nie prowadził postępowania przewlekle. Niezadowolenie skarżących rodziców wynikało z tego, że wydana przez niego decyzja w dalszym ciągu była decyzją niekorzystną dla nich oraz ich dziecka - mimo, że poprzednia decyzja tego typu została uchylona mocą orzeczenia WSA. Nie była to jednak rzecz związana ze wspomnianymi zaniedbaniami. Wobec tego, skarga nie mogła zostać rozpoznana. Oznaczało to dodatkowo brak podstaw do nałożenia na dyrektora grzywny, o którą wnioskowali skarżący. Również kara tego typu obejmuje bowiem tylko przypadki niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność czy prowadzenie postępowania w sposób przewlekły.

Postanowienie WSA w Poznaniu z 10 lutego 2026 r. - orzeczenie nieprawomocne

Źródło: CBOSA