Wyrokiem z 8 grudnia 2025 r. (sygn. II SA/Kr 1237/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję kasatoryjną Wojewody Małopolskiego wydaną w postępowaniu odwoławczym dotyczącym zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w rejonie tatrzańskim.

Sprawa dotyczyła decyzji Starosty Tatrzańskiego z 5 lutego 2025 r., na mocy której udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołał się właściciel nieruchomości w stosunku do terenu prowadzonej inwestycji, podnosząc liczne zarzuty związane z niezgodnością projektu z decyzją o warunkach zabudowy, niewłaściwym obliczeniem powierzchni zabudowy, brakiem zachowania wymaganych odległości od lasu oraz niewykazaniem prawnego i faktycznego dostępu do drogi publicznej.

Wojewoda Małopolski, rozpoznając wspomniane odwołanie, uchylił decyzję starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że dokumentacja projektowa wymaga istotnych uzupełnień i wyjaśnień, a zakres koniecznych zmian jest na tyle znaczący, że powinien zostać przeprowadzony przez organ pierwszej instancji w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Od decyzji kasatoryjnej sąsiad postanowił wnieść sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił wojewodzie naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., wskazując, że organ odwoławczy sformułował w uzasadnieniu szczegółowe oceny materialnoprawne projektu i interpretacje przepisów techniczno-budowlanych, co wykracza poza ramy decyzji kasatoryjnej i może rzutować na dalszy tok postępowania.

WSA w Krakowie przypomniał, że w postępowaniu wszczętym sprzeciwem sąd bada wyłącznie to, czy zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej, a więc czy zakres sprawy wymagający wyjaśnienia miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie i czy nie mógł zostać uzupełniony w postępowaniu odwoławczym. Sąd podkreślił jednocześnie, że decyzja kasatoryjna nie może służyć unikaniu wydania decyzji merytorycznej.

Zdaniem WSA w niniejszej sprawie organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Kluczowa kwestia dostępu do drogi publicznej była już przedmiotem analizy organu pierwszej instancji, a inwestor odniósł się do zastrzeżeń wojewody jeszcze przed wydaniem decyzji kasatoryjnej. Mimo to wojewoda zdecydował się na uchylenie decyzji starosty, co sąd ocenił jako naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.

Wyrok stanowi istotne przypomnienie dla organów administracji, że decyzja kasatoryjna ma charakter wyjątkowy i nie powinna zastępować rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, gdy materiał dowodowy pozwala na wydanie decyzji co do istoty sprawy.

Wyrok WSA w Krakowie z 8 grudnia 2025 r. (sygn. II SA/Kr 1237/25)

Źródło: CBOSA