Warunkiem przyjęcia, że tymczasowy obiekt budowlany podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest jego wymienienie wprost w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 września 2016 r., I SA/Rz 531/16, nieprawomocne).
Z mocy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej określenie "budowla" użyta w tej ustawie oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, zaś z mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego wydana przez Prezydenta Miasta, który stwierdził, że hala namiotowa stanowi tymczasową budowlę sportową i jest wprost wymieniona w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, co w konsekwencji prowadzi do oceny, że stanowi ona przedmiot opodatkowania.
Natomiast Spółka podnosiła, że taka supozycja organu nie jest uprawniona; przepisy prawa budowlanego nie znają bowiem pojęcia tymczasowa budowla sportowa. Strony były jednak zgodne co do tego, że hala namiotowa jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego.
W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę stanowisko Spółki - aczkolwiek zasadne co do istoty - w ostatnio podniesionej kwestii nie znajduje jurydycznego i orzeczniczego uzasadnienia. Prawo budowlane, konstrukcja zawartych w nich definicji, uprawnia, jak to zasadnie wskazał Prezydent Miasta, do stwierdzenia, że tymczasowe obiekty budowlane nie są odrębną kategorią obiektów budowlanych, zaś są odmianą obiektów budowlanych wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy i mogą się one mieścić (tymczasowe obiekty budowlane) w kategoriach: budynków, budowli i obiektów małej architektury. Ten błędny pogląd Spółki nie ma jednak wpływu na wyniki sądowej kontroli zaskarżonej interpretacji, w aspekcie podniesionych zarzutów w skardze, która doprowadziła Sąd do przekonania o wadliwości zaskarżonej interpretacji.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w dniu 3 lutego 2014 r. podjął uchwałę II FPS 11/13, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. W uzasadnieniu tej uchwały NSA zaakceptował, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany w sprawie P 33/09, że jakkolwiek nie budzi w zasadzie zastrzeżeń sformułowanie przez ustawodawcę na potrzeby regulacji Prawa budowlanego definicji "budowli" i "urządzenia budowlanego" jako definicji otwartych, których zastosowanie w praktyce wymaga nierzadko posłużenia się z analogią z ustawy, to nie sposób nie zauważyć, że te same definicje w odniesieniu do ustawy podatkowej nie mogą funkcjonować w identyczny sposób. Precyzyjnie ujmując z punktu widzenia standardów konstytucyjnych nie sposób zaakceptować sytuację, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nienależące do kategorii obiektów, które expressis verbis wymieniono w tym przepisie lub w pozostałych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, lecz będące obiektami jedynie do niej podobnymi. W dalszej części uzasadnienia NSA podkreślił, że w każdej sprawie dotyczącej ciężarów publicznoprawnych związanych z tymczasowym obiektem budowlanym niezbędne jest ustalenie, czy dany obiekt można zakwalifikować jako budowlę według kryteriów wskazanych w tezie uchwały.
W przypadku tymczasowych obiektów budowlanych, jeżeli taki tymczasowy obiekt budowlany został wymieniony wprost w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego to musi być on wymieniony również w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, aby mógł być zakwalifikowany jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej. Innymi słowy warunkiem przyjęcia, że tymczasowy obiekt budowlany podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest jego wymienienie wprost w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego.
We wniosku o interpretację Spółka, ale również Prezydent Miasta w zaskarżonej interpretacji wskazują, że mamy w tej sprawie do czynienia z powłoką pneumatyczną. Powłoka pneumatyczna jest wymieniona wprost w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, natomiast nie jest wymieniona wprost w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu uniemożliwia to biorąc pod uwagę zasady określoności prawa daninowego i pewności potencjalnego podatnika, przyjąć że powłoka pneumatyczna jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej. Wprawdzie organ interpretacyjny wskazał, że przedmiotowa powłoka pneumatyczna jest tymczasową budowlą sportową, ale w ocenie Sądu, takie pochodne zakwalifikowanie tymczasowego obiektu budowlanego, wprost wymienionego jako tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego) jest z punktu tworzenia, wykładani i stosowania prawa daninowego niedopuszczalne.
Wobec powyższego Sąd był zobowiązany do uchylenia zaskarżonej interpretacji.
Źródło: CBOSA